Werken met NAH-cliënten: “Je moet bewoners echt willen zien”

“Bewoners voelen direct of je oprecht aandacht voor ze hebt.“
Heidi en Marieke werken op woning 11 en 12 aan de Kweekweg. Daar begeleiden zij mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Wat maakt deze doelgroep zo bijzonder? En waarom gaan zij iedere dag met plezier naar hun werk?

Wie binnenloopt op woning 11 en 12 aan de Kweekweg merkt het al snel. Hier draait het om aandacht. Om bewoners kennen, begrijpen en zien wie iemand is achter het ziektebeeld. Verpleegkundige Heidi en verzorgende Marieke werken al jaren samen op de afdeling voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Een doelgroep die volgens hen veel meer aandacht verdient.

“Veel mensen denken bij verpleeghuiszorg aan ouderen met dementie”, vertelt Heidi. “Onze bewoners zijn vaak veel jonger. Ze hebben een heel leven achter zich, gezinnen, kinderen en plannen. Door een ziekte of ongeval is hun leven ineens totaal veranderd.”

Een doelgroep die je raakt

Toen Heidi vier jaar geleden op deze woningen begon, moest ze wennen aan de doelgroep. “Het greep me in het begin best aan. Je ziet mensen van je eigen leeftijd. Mensen met jonge kinderen of ouders die bij de zorg zijn betrokken. Dat komt dichtbij. Tegelijkertijd ontdekte ik al snel hoeveel humor, veerkracht en levenslust er ook is. Dat maakt het werk juist zo bijzonder.”

Ook Marieke moest even schakelen toen ze begon. “Mijn eerste week vond ik verschrikkelijk”, lacht ze. “Ik kwam binnen bij bewoners die heel direct waren. Ik dacht echt: waar ben ik terechtgekomen? Later ontdekte ik dat veel gedrag voortkomt uit het hersenletsel. Dan leer je begrijpen waarom iemand reageert zoals hij reageert. Vanaf dat moment vond ik het juist een mooie uitdaging.”

Samen sterk

De twee collega’s werken al jaren samen en zijn goed op elkaar ingespeeld. Dat merken bewoners én collega’s. “We begrijpen elkaar vaak met een half woord”, vertelt Heidi. “Als er iets speelt bij een bewoner, sparren we soms samen. Wat zien we? Wat zit erachter? Wat kunnen we voor iemand betekenen?” Volgens Marieke zit daar ook de kracht van het team. “Je hoeft het nooit alleen te doen. We leren van elkaar en kijken samen naar wat bewoners nodig hebben. Dat geeft vertrouwen.” Die samenwerking zorgt volgens beiden voor rust op de afdeling.
“Bewoners voelen het meteen als een team goed samenwerkt”, zegt Marieke. “Ze voelen ook direct wanneer er spanning of onrust is. Daarom is het zo belangrijk dat je elkaar ondersteunt.”

De kleine dingen maken het verschil

Wat hun werk mooi maakt? Daar hoeven ze niet lang over na te denken. “Aandacht”, zegt Heidi direct. Marieke knikt. “Gewoon even naast iemand gaan zitten. Een gesprek voeren. Samen lachen. Een arm om iemand heen. Dat zijn vaak de momenten die het verschil maken.” Een van haar favoriete momenten van de dag is het koffiemoment in de ochtend. “Dan zitten bewoners en collega’s samen aan tafel. We praten over het nieuws, vroeger, het weer of wat er die dag gaat gebeuren. Je ziet mensen opbloeien. Daar begint vaak de sfeer van de hele dag.”

Meer dan zorg alleen

Op woning 11 en 12 is er ruimte voor persoonlijke aandacht. Naast de zorg is er tijd voor wandelen, een spelletje, muziek luisteren of samen fietsen. “Juist die combinatie maakt het werk zo leuk”, vertelt Heidi. “Je bent bezig met zorg, maar ook met welzijn. Je leert bewoners echt kennen.” Dat vraagt wel iets van medewerkers. “Je hebt geduld nodig, inlevingsvermogen en rust”, zegt Marieke. “Je moet nieuwsgierig zijn naar de mens achter het ziektebeeld. Waarom reageert iemand zoals hij reageert? Wat heeft iemand meegemaakt? Als je dat wilt begrijpen, kom je hier helemaal op je plek.”

Kom gewoon eens kijken

Voor mensen die twijfelen of deze doelgroep bij hen past, hebben de collega’s een eenvoudig advies. “Loop een dag mee”, zegt Heidi. “Of schuif eens aan tijdens een koffiemoment”, vult Marieke aan. “Dan zie je pas echt hoe bijzonder deze afdeling is.” Want ondanks de complexe zorgvragen overheerst voor hen één gevoel. “We hebben hier een hecht team, een mooie doelgroep en veel contact met bewoners”, zegt Marieke. “Je mag echt iets betekenen in iemands leven.” Heidi glimlacht. “En als je aan het einde van je dienst een bewoner ziet lachen en je hoort: ‘Fijn dat je er was’, dan weet je weer waarom je dit werk doet.”